Baideyu’s Colorful Basket Story – A Heartwarming Children’s Story About Learning and Hope
বাইদেউৰ ৰঙীণ টোপোলা
এখন ডাঙৰ চহৰৰ কাষত কেইজনমান শিশুৱে বাস কৰিছিল । সিহতঁৰ ঘৰৰ নিচেই ওচৰতে এখন ডাঙৰ পথাৰ আছিল । পথাৰখন আচৰিত ধৰণৰ আছিল । তাত চাৰিওফালে মাথো আছিল জাবৰ-যোথৰ গছ-গছনি দেখিবলৈ নাছিল । পথাৰখন গোটেই চহৰৰ পেলনীয়া আৰু লেতেৰা বস্তুৰে ভৰি আছিল ।
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!সেই শিশুবোৰে পঢ়াশালিলৈ যোৱা নাছিল ।
গোটেই দিনটো পথাৰত সিহঁতে প্লাষ্টিকৰ বটল ,কাপোৰৰ টুকুৰা আদি বিচাৰি ফুৰিছিল ।
পেলনীয়া বস্তুৰ বিষয়ে সিহঁতৰ বহুত জ্ঞান আছিল ।
এদিনাখন সেই লেতেৰা ঠাইখনলৈ এগৰাকী বাইদেউ আহিল ।
তেওঁ ডিঙিত এখন ৰঙা ওৰণি মেৰিয়াই আছিল ।
সেই ঘূৰি ফুৰা শিশুসকলৰ পিনে চাই তেওঁ এখন ঠাইত বহি ললে ।
নিজৰ টোপোলাটোৰ পৰা কিবাকিবি উলিয়াই চাবলৈ ধৰিলে ।
শিশুসকলৰ মনত কৌতুহল জাগিল । প্ৰথমতে শিশুবোৰে দূৰৰ পৰাই চাই আছিল ।
তাৰ পিছত কিছু ওচৰলৈ আহি চাবলৈ ধৰিলে ।
বাইদেউৰ লগত বহুত কিতাপ আছিল ।
ডাঙৰ , সৰু নানা ৰঙীন সাধুকথা আৰু কাহিনীৰ কিতাপেৰে ভৰি আছিল ।
শিশুবোৰে আৰু ওচৰ চাপি আহিবলৈ ধৰিলে ।
বাইদেউ নিতৌ আহিবলৈ ললে ।
বাইদেউ অহা দেখি শিশুবোৰেও পথাৰখনত ঘুৰি ফুৰিব এৰি বাইদেউৰ ওচৰলৈ অহা হল ।
সিহঁতে বাইদেউৰ পৰা বিভিন্ন কাহিনী সাধুকথা শুনিবলৈ পালে ।
কিছুদিনৰ ভিতৰতে সিহঁতে বৰ্ণ আৰু শব্দ পঢ়িব পৰা হল ।
লাহে লাহে সিহঁতে কাহিনীও কবলৈ ধৰিলে ।
এদিন এজনে কলে ” আহা বাইদেউৰ ঠাইখিনি সুন্দৰকৈ সজাওঁ ।”
এনেদৰে শিশুবোৰে বাইদেউৰ সাধু কোৱা ঠাইখিনি ধুনীয়া কৰিবলৈ মন কৰিলে ।
শিশুবোৰে পেলনীয়া বস্তুবিলাকৰ মাজৰ পৰা বাচি বাচি চকী, মেজ , ঢাৰি , পৰ্দা আদিৰে ঠাইখিনি ধুনীয়াকৈ সজাই ললে ।
এদিন বাইদেউ নাহিল ।
তাৰ পিছৰ দিনাও বাইদেউ নাহিল ।
শিশুবোৰে দিনৰ দিনটো বাইদেউৰ অপেক্ষাত ৰৈ থাকিল ।
সিহঁতে কথাই কথাই নিজে কিতাপবোৰ পঢ়াৰ উপৰিও আনকো পঢ়ালে ।
এনেদৰে সিহঁতে পঢ়ি থাকোতে এদিন কিতাপত বাইদেউৰ ঠিকনা বিচাৰি পালে । সেইসময়তে সিহঁতে বাইদেউক বিচাৰি ওলাই গ’ল । লগত সিহঁতে কিতাপৰ টোপোলাটো নিবলৈ নাপাহঁৰিলে ।
শিশুবোৰে বাছৰ নাম পঢ়িব পাৰিছিল ।
সিহঁতে বাইদেউৰ ঘৰৰ পথৰ নাম্বাৰ মনত ৰাখি ললে ।
কিয়নো সিহঁতক এইখিনি বাইদেৱে শিকাইছিল ।
সিহঁতে ভাবিবলৈ ধৰিলে বাইদেউৰ ঘৰ ক’ত ?
এইফালে নে সেইফালে ?বিচাৰি বিচাৰি সিহঁত ভাগৰি পৰিল ।
দূখমনে উভটিব ললে , এনেতে এজনে খিৰিকীৰ কাষৰ ৰচী এডালত এখন ৰঙা ওৰণি ওলমি থকা দেখা পালে ।
এজনে চিঞৰি উঠিল “সৌৱা চোৱা বাইদেউ বিচনাত শুই আছে “
সিহঁতে দেখিলে তেখেত বৰ দূৰ্বল আৰু ভাগৰুৱা হৈ আছে ।
অইন দিনাৰ দৰে তেওঁ হাঁহি থকা নাছিল ।
চিকিৎসকে বাইদেউক ঔষধ দিছিল যদিও আৰোগ্য হোৱা নাছিল ।
শিশুবোৰে বাইদেউৰ ওচৰলৈ দৌৰি আহিলে ।
সিহঁতে বাইদেউক সাবটি ধৰি চুমা খালে । বাইদেউ উঠি বহিল ।
সিহঁতে বাইদেউক কিতাপৰ টোপোলাটো দেখালে আৰু কাহিনী পঢ়ি শুনালে ।
বাইদেউৰ মুখত পূনৰ হাঁহি বিৰিঙিল ।
তেওঁৰ চকু চলচলীয়া হ’ল ।
আকৌ আগৰদৰেই বাইদেউ আহিবলৈ ললে ।
শিশুবোৰো একগোট হ’ল ।
সদায় আবেলি একেলগে সিহঁতে বাইদেউৰ পৰা নতুন নতুন সাধুকথা , কাহিনী শুনিবলৈ ধৰিলে ।
এনেদৰে শিশুবোৰে খেলধেমালীৰ মাজেৰে কিতাপবোৰৰ সৈতে দিন কটালে ।
