The New Girl and the Power of Diversity | A Story About Acceptance
নতুন ছোৱালীজনী
মীৰাৰ স্কুলৰ বাচ ৰখা ঠাইত আজি এজনী
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!নতুন ছোৱালী থিয় হৈ আছে ।
সকলোৱে তাইৰ ফালে চাই আছে ।
তাইৰ লগত কোনেও কথা পতা নাই ।
পঢ়াশালিত চালমা বাইদেৱে
মীৰা আৰু তাাইৰ বান্ধৱীহঁতক
আচৰিত কৰি দিলে ।
“আমাৰ শ্রেণীলৈ এজনী নতুন
বান্ধৱী আহিছে !”সেইজনীয়েইহ‘ল এই ছোৱালীজনী !
সকলোৱে নতুন ছোৱালীজনী লৈ চালে ।
সিহঁতে কৈছে,“তাই দেখিবলৈবেলেগ ।”
চালমা বাইদেৱে কৈছে, সিহঁতে জেনীক মৰম আৰু সহায় কৰিব লাগে ।
জেনী হ‘ল, নতুন ছোৱালী জনীৰ নাম ।
মীৰা নতুন হৈ থকা সময়ৰ কথা মনত পৰিছে ।
তেতিয়া কোনেও তাইৰ লগত কথা পতা নাছিল । কোনেও তাইৰ লগত খেলাও নাছিল ।
তাই জেনীলৈ চাই হাঁহিলে । জেনীয়েও তাইলৈ চাই হাঁহিলে ।
ছবিৰ পিৰিয়ডত মীৰাই তাইৰ ৰং পেন্সিল জেনিক ল‘বলৈ দিলে । দুপৰীয়া সিহঁতে খোৱা বস্তু ভাগ কৰি খালে ।
ঘৰলৈ অহাৰ সময়ত সিহঁতে বাচত একেলগে বহিল ।
আনকি আবেলিও একেলগে খেলিলে ।
লাহে লাহে সিহঁত ভাল বন্ধু হৈ পৰিল !
কিছুমান ল‘ৰা-ছোৱালীয়ে জেনিক জোকাইছিল । সিহঁতে কৈছিল তাইৰ নামৰ অৰ্থ হ‘ল ‘বিদেশী‘ ।
মীৰাই খং কৰি উত্তৰ দিলে,
“তাই ভাৰতীয় ।‘‘ শুনি সিহঁতে হাঁহিলে । এই
কথা শুনি জেনিয়ে দুখ পালে । “বেলেগ হোৱা একো বেয়া নহয় ।‘‘ মীৰাই তাইক ক‘লে ।
মীৰাই তাইৰ মাকে কোৱা
শুনিছিল,“তাইৰ ককায়েকক
চচমা পিন্ধাৰ কাৰণে সকলোৱে জোকাইছিল ।
এদিন চালমা বাইদেৱে সিহঁতক এটা নতুন কাম দিলে ।সকলোৱে কামটোক লৈ বৰ উৎসাহিত হৈ আছিল । মাত্র জেনিৰহে উৎসাহ নাছিল ।
” মীৰা, মই কি কৰিম ?‘‘ তাই সুধিলে ।
চিন্তা নকৰিবা জেনি ! তুমি তোমাৰ পৰিয়াল, উৎসৱ আৰু তোমাৰ ঘৰৰ বিষয়ে ক‘ব পাৰা” , মীৰাই তাইক ক‘লে ।
“কিন্তু সিহঁতে মোক হাঁহিব, মীৰা !”
তুমি কোৱাৰ সময়ত যি সকলে তোমাক ভাল পায়, তেওঁলোকৰ মুখলৈ চাবা । মাকৰ কথা মনত পেলাই মীৰাই ক‘লে ।
সেই বিশেষ দিনটো আহি পোৱাত সকলোৰে মাজত উত্তেজনা দেখা গ‘ল । চালমা বাইদেৱে সিহঁত প্রত্যেকৰে নিজৰ নিজৰ পোছাকত ফটো তুলিলে ।
কিন্তু জেনীক ক‘তো দেখা পোৱা নগ‘ল । তাই বাচ ৰখোৱা ঠাইতো নাছিল । মীৰাই ভাবিলে, এই বিশেষ দিনটোত জেনী নিশ্চয় পঢ়াশালিলৈ নহাকৈ নাথাকে । ইফালে সিহঁতৰ কাৰ্যক্রম আৰম্ভ হোৱাৰ সময়ো হ‘ল ।
পাৰ্থই গুজৰাতৰ অঙ্গৰখো -চৰ্ণ পিন্ধিছে । তাৰ য‘যা ভনীয়েক পূজাই চায়া চোল্লী পিন্ধিছে আৰু সিহঁত দুয়ো একেলগে গাৰৱা নাচিলে ।
বীণাই তাইৰ মাতৃভাষা তামিলত এটা সুন্দৰ স্বাধীনতাৰ গান গালে ।
আন শিশুবিলাকে উৎসৱ , ঐতিহ্য, পৰম্পৰাগত খাদ্য আৰু বিখ্যাত লোকৰ বিষয়ে ক‘লে ।
মীৰাৰ পাল অহাত তাই গৌৰৱৰে সৈতে ৰাজস্থানত তাইৰ জন্ম হোৱা ক্ষুদ্র ৰাজ্য খনৰ বিষয়ে চুটি ছায়া ছবি এখন দেখুৱালে । শেষত কোনোবা এজন ওখ পাগুৰী পিন্ধা লোক প্রৱেশ কৰিলে ।
এয়া … জেনী ! সিহঁতে তাইৰ পোছাক আৰু প্রসাধন সনা মুখ খন কোনেও চিনিব পৰা নাছিল । তাই যে ভয় কৰিছে, সেই কথা মীৰাই বুজি পাইছিল ।
জেনীয়ে ক‘বলৈ আৰম্ভ কৰিলে , “মই মিজোৰামৰ পৰা আহিছো । মিজোৰাম ভাৰতৰ উনত্রিশখন ৰাজ্যৰ মাজৰ এখন ৰাজ্য ।‘‘ সকলোৱে মনোযোগ দি শুনিবলৈ ধৰিলে । তাই ইমান বেচি কথা কোৱা সিহঁতে আগতে কেতিয়াও শুনা নাছিল।
“মোৰ পোছাকৰ নাম পুনাচি । এতিয়া মই ছেহেইহাম , নামৰ মিজোৰামৰ এবিধ নৃত্য প্রদৰ্শন কৰিম ।
চালমা বাইদেৱে গানটো বজাই দিলে । আড়ম্বৰপূৰ্ণভাৱে জেনীয়ে নৃত্য আৰম্ভ কৰিলে । কিছুমান ল‘ৰা-ছোৱালীয়ে হাঁহিলে যদিও, তাই তাত মন নিদিলে । তাই নৃত্যটো ইমান উপভোগ কৰিছিল, যে একোৱেই তাইক বাধা দিব নোৱাৰিলে ।
গান বন্ধ হোৱাত জেনিৰ নৃত্যও বন্ধ হ‘ল । হঠাৎ কোঠাটোত একধৰণৰ নীৰৱতাৰ সৃষ্টি হ‘ল ।
চালমা বাইদেৱে হাত তালি দিলে । তাত থকা সকলোৱে তেওঁৰ লগত যোগ দিলে ।
ঘৰলৈ উভতি আহোতে বাচত জেনীক উৎফুল্লিত হোৱা দেখা গ‘ল ।
“সঁচাকৈয়ে মীৰা, তুমি ঠিকেই কৈছিলা, বেলেগ হোৱা একো বেয়া নহয় ।‘‘
এতিয়া তাই সিহঁতৰ মাজৰে এজনী হৈ পৰিল ।ইয়াৰ পিছত জেনীক আৰু কোনেও নোজোকায় ।
