Angry Farmer Learned to Laugh – A Powerful Moral Story
শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসনে হাঁহিবলৈ শিকিলে
শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসন ভাল খেতিয়ক আছিল ।
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!সি সকলোতকৈ ভাল কল উৎপাদন কৰে ।
তাৰ পথাৰত হোৱা কলৰ পৰা সকলোতকৈ উৎকৃষ্ট হালোৱা তৈয়াৰ হয় ।
কিন্তু তাৰ খং পৃথিৱীৰ সকলোতকৈ ভয়ানক ।
তাৰ খং উঠিলে কপালখন গভীৰ ৰেখাৰে ভৰি পৰে ।
শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসৰ খং উঠিলে তাৰ কাষৰ পৰা সকলো পলাই যায়।
তাৰ পত্নী, তাৰ ল‘ৰা-ছোৱালী আৰু তাৰ বন্ধুবোৰেও তাৰ পৰা লুকাই থাকিবলৈ বিচাৰে ।
তাৰ গৰু আৰু কুকুৰটোও তাৰ খং দেখি এবাৰ পলাই গৈছিল ।
শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসৰ খং উঠিলে আনকি গছত থকা কাউৰীও উৰি পলাই যায় ।
শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসৰ প্রায়েই খং উঠে । তাৰ খেতি ভাল নহ‘লে খং উঠে ।
নাপিতে তাৰ চুলি কাটিবলৈ সময় নাপালে খং উঠে ।
তাৰ টি ভিটো ভালদৰে নচলিলে –
ইত্যাদি ইত্যাদি ।
এদিন শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসনে তাৰ কলৰ খেতি চাবলৈ পথাৰলৈ গৈছিল ।
তাৰ মনটো সেইদিনা বেয়া আছিল ।
কোনেও নাজানে, কিয় ?
সি লৰালৰিকৈ তাৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ কলৰ গছজোপাৰ কাষলৈ গ‘ল ।
তাত ডাঙৰ ডাঙৰ সুন্দৰ কল লাগি আছিল ।
সি লৰালৰিকৈ তাৰ কলৰ বিখ্যাত হালোৱা তৈয়াৰ কৰিবলৈ ধৰিলে ।
হালোৱা কৰা হোৱাৰ পিছত তাৰ খং হাঁহিলৈ সলনি হৈ গ‘ল ।
ঠিক তেতিয়াই বান্দৰৰ দল এটাই কাষত থকা গছৰ পৰা ওলমি ওলমি আহি তাত উপস্থিত হ‘লহি ।
পিছফালেটো জুইৰ দৰে ৰঙা, সকলোতকৈ ডাঙৰ বান্দৰটোৱে কাষৰে এজোপা গছৰ পৰা আহি শ্রীনেগ্রী
শ্রীনিৱাসনে গৌৰৱৰে চাই থকা কল গছজোপাৰ ওপৰত জঁপিয়াই পৰিল ।
এই কামে তাক আকৌ এবাৰ খং উঠালে । তাৰ খং ক্রমান্বয়ে বাঢ়ি গৈ থাকিল । ইমান দিনৰ ভিতৰত
শ্রীনিবাসনৰ এইবাৰেই সকলোতকৈ বেচি খং উঠিছিল । এই খং তাৰ মূৰৰ পৰা ভৰিৰ আঙুলিলৈকে বিয়পি পৰিল।
খং দেখি দুষ্ট মনৰ বান্দৰো সেইদিনা আচৰিত হৈছিল । এনেদৰে খং উঠা মানুহ সি আগতে কেতিয়াও দেখা নাছিল । এইবাৰ সিও আধা বাকলি গুচুৱা কল এটা ওপৰৰ পৰা মাটিত পেলাই দিলে । এটাৰ পিছত এটাকৈ বান্দৰটোৱে আৰু কেবাটাও কল পেলালে । তাৰপিছত সি লৰালৰিকৈ অন্য এজোপা গছলৈ জাঁপ মাৰি , তাৰ পিছত আন এজোপালৈ জাঁপ মাৰি লৰালৰিকৈ সেই ঠাইৰ পৰা দূৰলৈ গৈ এই খঙাল মানুহটোৰ পৰা আঁতৰ হৈ গ‘ল ।
শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসনে বান্দৰটো ইজোপা গছৰ পৰা সিজোপা গছলৈ জঁপিয়াই থকা দেখা পালে ।
সেয়েহে সি বান্দৰটোক খেদিবলৈ ধৰিলে ।
সি বান্দৰটোক এটা শিক্ষা দিয়াৰ কথা ভাবিছিল ।
বান্দৰটোক খেদি গৈ থাকোতে সি কলৰ বাকলি এটাত পিছল খাই পৰি গ‘ল ।
ধপ্ , সি তললৈ পৰি গ‘ল আৰু তাৰ চেন্দেলযোৰ বোকাত লাগি ধৰিলে ।
শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসন পৰাৰ পৰা উঠি বহি আকৌ বান্দৰটোক খেদিবলৈ ধৰিলে ।
ধপ্ ! সি আকৌ পৰি গ‘ল । এইবাৰ সি তাৰ মুখখন তললৈ দি পৰিল ।
যেনেতেনে সি আকৌ এবাৰ উঠি বহিল ।
তাৰ মুখখন ঘাঁহ, বন জাবৰি আৰু বোকাৰে ভৰি গ‘ল ।
সি ওপৰলৈ চাওঁতে বান্দৰটো ইতিমধ্যে তাৰ পৰা পলায়ন কৰিছে ।
শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসনে নিজৰ গাৰ ফালে চালে । তাৰ ধুনীয়া চোলাটো মটিয়া ৰং ধৰিলে ।
হাত কেইটাও লেতেৰা হোৱাৰ লগতে আঁচোৰো খালে ।
আনকি সি নিজৰ ভৰি কেইটাকে বিচাৰি পোৱা নাছিল ।
ভৰি কেইটা মাটিত লুতুৰি পুতুৰি হৈ গৈছিল ।
হঠাৎ সি অনুভৱ কৰিলে যে তাক বহুৱা যেন লাগিছে । শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসন হ‘ল নাম থকা খেতিয়ক ।
এতিয়া সি এসোপামান বোকা, ঘাঁহ, বন, জংঘল আৰু কলৰ মাজত বহি আছে । তাক কেনে বহুৱা যেন
লাগিছে ? শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসনে কথাটো ভাবি হাঁহিবলৈ ধৰিলে ।
প্রথমতে তেওঁ অলপমানহে হাঁহিছিল , হিঁ, হিঁ, হিঁ ।
তাৰ পিছত হাঁহিটো ডাঙৰ হ‘ল ।
হাঁ – আ – আ- হাঁ – আ – আ !
সি যিমানেই হাঁহিলে, সিমানেই আৰু বেচি হাঁহিবলৈ মন গ‘ল ।
হাঁহি আৰু ডাঙৰ হ‘ল, হাঁ, হাঁ, হাঁ , আৰু ডাঙৰ !
অলপ পিছতেই সি তাৰ পেটত খামুচি ধৰি বোকাত বাগৰি পৰিল ।
হাঁ আ আ ! হাঁ আ আ !
তাৰ চকুৰ পানী বাগৰি আহিল ।
হাঁহিটো ইমান সুৰীয়া আছিল যে কাষত থকা চৰাইবোৰো শুনিবলৈ আহিল । হাঁহিটো ইমান ডাঙৰ
আছিল যে বান্দৰবোৰ উভতি আহিল, ইমান ভাল লগা আছিল যে শিশুহঁতো আগবাঢ়ি আহিল ।
হাঁহিটো ইমান নতুন, যে শুনি গোটেই পৰিয়ালটোৱেই বাহিৰ পালেহি ।
শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসনে ইমান বেচিকৈ হাঁহিবলৈ ধৰিলে, যে তাক দেখি বাকী সকলোৱেও হাঁহিবলৈ ধৰিলে ।
চৰাইবোৰেও মাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে । কাউৰীয়ে ৰমলীয়ালেে । বান্দৰবোৰে চিঁ চিঁয়াবলৈ ল‘লে ।
শিশুহঁতে খিক্ খিকাই হাঁহি উঠিল । কলৰ গছবোৰ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে । নাপিতে তাৰ দোকানতে মিচিকিয়াই হাঁহি মাৰিলে । দৰ্জীয়েও আনন্দত উৎফুল্লিত হৈ পৰিল । আনকি বহুত দূৰত গুহাত শুই থকা বাঘটোৱেও তাৰ দাঢ়িৰ মাজেৰে হাঁহিবলৈ ধৰিলে ।
হঠাৎ শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসনে হাঁহি বন্ধ হ‘ল ।
তাৰ চাৰিওফালে থকা সকলোবোৰেই সুখী হ‘ল । সি নিজেও সুখী হ‘ল ।
“আহা, ঘৰলৈ যাওঁ ব‘লা” , সি তাৰ হাত দুখন ল‘ৰা-ছোৱালী কেইটাৰ ফালে আগবঢ়াই দি ক‘লে ।শ্রীনেগ্রী শ্রীনিবাসনৰ এতিয়াও কেতিয়াবা খং উঠে, কিন্তু আজিকালি সি হাঁহিবলৈকো ভাল পায় ।
আজিকালি নগৰত সকলোতকৈ বেচিকৈ হাঁহে শ্রীনিবাসনে ।
